• Twórcy obok preferencyjnych kosztów uzyskania przychodu mogą skorzystać również z korzyści jakie niesie uznanie ich działalności za działalność twórczą lub artystyczną na potrzeby ubezpieczeń społecznych.

      W Polsce istnieje specjalne ciało kolegialne w postaci Komisji do spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców (zwana dalej: „Komisją”), która działa przy ministrze właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.  Komisja wydaje decyzje stwierdzające czy działalność danej osoby jest działalnością twórczą lub artystyczną, a jeżeli tak, to jaka jest data początkowa takiej działalności. Jest to istotne z punktu widzenia zarówno samego podlegania pod ubezpieczenia społeczne, jak i wymiaru składek.

      Postępowanie przed Komisją inicjowane jest na wniosek osoby zainteresowanej, Komisja nie może bowiem wszcząć sprawy sama (z urzędu). Oceniając czy dana działalność miała cechy twórczy bądź artystyczne, Komisja bierze pod uwagę następujące dowody:

      1. dokumenty potwierdzające czas trwania i charakter działalności twórczej bądź artystycznej, wykonywanej na podstawie umowy o pracę, umowy o dzieło, umowy zlecenia;
      2. katalogi wystaw;
      3. recenzje;
      4. przyznane nagrody i wyróżnienia:
      5. dyplom ukończenia szkoły artystycznej odpowiedniego typu lub szkoły wyższej na kierunku odpowiednim do wykonywanej działalności artystycznej;
      6. wydane przez właściwe stowarzyszenie zrzeszające twórców lub artystów zaświadczenia o nabyciu w drodze praktyki umiejętności zawodowych. (§ 2 ust. 2 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Kultury i Sztuki z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie powołania Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców oraz szczegółowego określenia jej zadań, składu i trybu działania.)

      Co ważne, Komisja wydaje decyzję, którą podejmuje w głosowaniu swoich członków, którymi są: podsekretarz stanu w MKiDN (przewodniczący, przedstawiciel Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej), przedstawiciel ZUS, przedstawiciel Federacji Związków Zawodowych Pracowników Kultury i Sztuki, przedstawiciel Sekretariatu Kultur i Środków Przekazu NSZZ „Solidarność, przedstawiciel Związku Zawodowego Stowarzyszonych Twórców „Forum”, przedstawiciele innych właściwych stowarzyszeń zrzeszających twórców lub artystów.

      Do prawidłowego podjęcia decyzji Komisji, wymagana jest obecność co najmniej 3 członków stałych i przedstawiciela zainteresowanego stowarzyszenia. Decyzje podejmowane są zwykłą większością głosów, a w przypadku „remisu”, decydujący głos należy do przewodniczącego danego posiedzenia Komisji.

      Od decyzji Komisji do spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oczywiście za pośrednictwem Komisji, ponieważ zastosowanie znajdują tutaj przepisy postępowania administracyjnego. Termin do wniesienia odwołania to 2 miesiące od dnia doręczenia decyzji w sprawie.  

      /fot. www.pixabay.com/ 

    • Instytucja Public Lending Right znalazła się w polskim systemie prawa autorskiego na skutek implementacji dyrektywy 2006/115/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej. Wynagrodzenia za użyczenia egzemplarzy utworów przez biblioteki publiczne, bo do tego sprowadza się instytucja Public Lending Right zawartego w tytule zwrotu, polega w skrócie na tym, że twórcy publikacji drukowanych przyznano dodatkowe uprawnienie o charakterze majątkowym, z tytułu zakupu jego książki do bibliotek i wypożyczania jest bezpłatnie przez osoby trzecie. Dzięki wprowadzeniu Public Lending Right autor, tłumacz, współtwórca, wydawca mają możliwość uzyskania dodatkowych środków z tego tytułu. Oczywiście czytelnik wypożyczający daną książkę nie płaci bezpośrednio tych swoistych „tantiem” jej autorowi. Robi to Skarb Państwa, za pośrednictwem właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, którą jest Copyright Polska.

      By w skorzystać z instytucji Public Lending Right twórca musi dopełnić pewnych formalności. Otóż musi on złożyć do właściwej organizacji zbiorowego zarządzania, w tym przypadku Copyright Polska, pisemnego oświadczenia o woli otrzymywania wynagrodzenia za użyczanie egzemplarzy jego utworu przez biblioteki publiczne. Co ważne, granicznym terminem do złożenia oświadczenia jest 31 sierpnia każdego roku. Jeżeli bowiem oświadczenia takie zostanie złożone do tej daty, będzie ono wywoływało skutki prawne od początku roku, w którym zostało złożone, jeżeli po tej dacie, to skutki prawne powstaną dopiero w roku następującym po dacie jego złożenia – inaczej mówiąc w pierwszej sytuacji twórca będzie miał prawo do wynagrodzenia z użyczenia już za rok, w którym złoży oświadczenie, a w drugiej dopiero od roku następującego. Warto podkreślić, że raz złożone oświadczenie rozciąga się na wszystkie kolejne lata, aż do momentu, jeżeli twórca je wycofa.

      Wynagrodzenie oblicza się proporcjonalnie do wypożyczeni bibliotecznych danego tytułu wydawniczego do liczby złożonych oświadczeń, przy czym maksymalna kwota wynagrodzenia z tytułu Public Lending Right w danym roku kalendarzowym nie może przekroczyć pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kwartale  roku poprzedzającego (w roku 2019 r. jest to zatem maksymalna kwota: 4 863,74 zł x 5 = 24 318,7 zł). Z kolei wynagrodzenie nie przysługuje, jeżeli kwota przypadająca na dany podmiot autorskouprawniony będzie mniejsza niż 1/200 przeciętnego wynagrodzenia, w chwili obecnej niższa niż 24,32 zł.

      W przypadku twórcy tłumaczenia, jego należność z tytułu Public Lending Right jest równa 30% wynagrodzenia, jakie przysługiwałoby twórcy utworu wyrażonego słowem, powstałego i opublikowanego w języku polskim.

      Każda organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi jest zobowiązana do przedkładania sprawozdań finansowych ze swojej działalności. Dzięki temu wiemy, jakie kwoty zostały wypłacone w poszczególnych latach z tytułu Public Lending Right, jak również ile w danym roku było samych osób uprawnionych do wypłaty.

      W roku 2016 1.187 uprawnionym z tytułu Public Lending Right wypłacono kwotę 3.420.602,78 zł;

      W roku 2017 1.685 uprawnionym z tytułu PLR wypłacono 3.492.746,46 zł.

      W roku 2018 1.868 uprawnionym  z tytułu PLR wypłacono 3.623.479,14 zł

      Odpowiadając na pytanie zawarte w tytule, należy zauważyć, że złożenia oświadczenia o woli otrzymywania wynagrodzenia z tytułu Public Lending Right jest w zasadzie bezpłatne. Po drugie, liczba uprawnionych, choć jak widać po przywołanych wyżej liczbach wciąż rośnie (i będzie rosła nadal), to jest tylko ułamkiem w stosunku do liczby tytułów, które rokrocznie pojawiają się na polskim rynku wydawniczym. Podstawowym warunkiem rentowności jest oczywiście popularność utworów danego uprawnionego, ale zdaniem autora niniejszego tekstu, warto dopisać się do systemu Public Lending Right, bo to przecież prawo twórcy!!!

      /fot. www.pixabay.com/ 

    • Jednym z pytań, które często słyszymy, jest pytanie o konieczność podpisania publikowanego zdjęcia. Bez względu na to czy publikujemy fotografię lub inny utwór w gazecie drukowanej czy w internecie zasady są te same. Twórcy utworu przysługują tzw. autorskie prawa osobiste. Otóż zgodnie z art. 16 pkt. 2 pr. aut. twórca ma prawo do oznaczenia utworu jego nazwiskiem, pseudonimem lub do udostępniania go anonimowo. Twórca może jednak samo postanowić, że nie będzie korzystał z prawa o oznaczania jego utworu - przykładem jest są postanowienia tzw. wolnych lub otwartych licencji, w których twórca utworu wyraża zgodę na korzystanie z utworu....  Nie ma również przeszkód by twórca zobowiązał się do nie wykonywania przysługującego mu prawa o charakterze osobistym. 

      Podsumowując, co do zasady, każde publikowane zdjęcie lub jakikolwiek inny utwór powinniśmy oznaczać osobą jego twórcy. Wyjątkiem jest sytuacja, w której to sam twórca postanowi o jego rozpowszechnianiu anonimowo lub gdy zobowiąże się do nie wykonywania swoich praw autorskich o charakterze osobistym.

      Warto na zakończenie podkreślić, że ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych penalizuje zachowanie polegające na przywłaszczeniu autorstwa lub wprowadzeniu w błąd co do autorstwa utworu. To samo dotyczy rozpowszechniania cudzego utworu bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy. Inaczej mówiąc, takie zachowania jak te wskazane wyżej, stanowią przestępstwo i rodzą odpowiedzialność karną. Co ważne, wskazane wyżej przestępstwa nie są ścigane z urzędu, a na wniosek poszkodowanego.  

      /fot. www.pixabay.com/

    • Coraz częściej w przestrzeni publicznej możemy spotkać się z terminem: "dzieło/utwór osierocony". Co to za kategoria utworów i jakie skutki prawne ze sobą niesie? Utwór osierocony to krótko mówiąc utwór, którego podmioty autorskouprawnione nie zostały ustalone

      Zgodnie z art. 355 ust. 1 i 2 pr. aut., utworami osieroconymi są: 

      1. utwory opublikowane w książkach, dziennikach, czasopismach lub innych formach publikacji drukiem, 

      2. utwory audiowizualne, a także utwory zamówione lub włączone do utworów audiowizualnych lub utrwalone na wideogramach, w zakresie korzystania z utworu audiowizualnego lub wideogramu jako całości, 

      3. utwory utrwalone na fonogramach

      - znajdujące się w zbiorach archiwów, instytucji oświatowych, uczelni, instytutów badawczych prowadzących działalność, o której mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. instytutach badawczych, instytutów naukowych Polskiej Akademii Nauk prowadzących działalność, o której mowa w art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk, bibliotek i muzeów, a także instytucji kultury, których statutowym zadaniem jest gromadzenie, ochrona i upowszechnianie zbiorów dziedzictwa filmowego lub fonograficznego, oraz publicznych organizacji radiowych i telewizyjnych, jeżeli uprawnieni, którym przysługują autorskie prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól eksploatacji takich jak: zwielkoratnianie utworów opublikowanych, a w przypadku braku publikacji - nadane po raz pierwszy w UE lub EOG, publiczne udostępnianie w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

      Gdy już wiemy czym są utwory osierocone, pora przejść do możliwości korzystania z nich. Otóż podmioty wskazane wyżej, mogą korzystać z osieroconego utworu, które może polegać w szczególności na zachowaniu, odnawianiu i udostępnianiu w celach kulturalnych i edukacyjnych, z tym jednak zastrzeżeniem, że korzystanie takie musi się to odbywać, po pierwsze w celu realizacji zadań statutowych danego podmiotu, które to zadania powinny służyć interesowi publicznemu. Po drugie zaś, by dana instytucja mogła korzystać z utworu osieroconego - powinna przeprowadzić tzw. staranne poszukiwania osób uprawnionych. Dopiero po bezskutecznym przeprowadzeniu poszukiwania w dobrej wierze, utwór może zostać uznany za utwór osierocony. 

      Instytucje są zobowiązane do przechowywania dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie starannych poszukiwań. 

      /fot. www.pixabay.com/

    • Ile trwają prawa autorskie? Wiecznie czy jednak są ograniczone czasowo? Odpowiedź na to pytanie, jak to często w świecie prawa bywa, brzmi: To zależy... Zależy głównie od tego jakich praw dotyczy. W zasadzie autorskie prawa osobiste nie wygasają nigdy, choć jak uznaje to doktryna prawa autorskiego, doznają pewnej "erozji". Zatem zawsze musimy respektować prawo twórcy do autorstwa utworu etc. Jeśli zaś chodzi o autorskie prawa o charakterze majątkowym to tutaj sytuacja jest diametralnie inna. Autorskie prawa majątkowe wygasają, po upływie określonego okresu czasu, który wynosi 70 lat dla wszystkich rodzajów utworów. Różny jest jednak sposób określania początku biegu tego terminu, który jest liczony w pełnych latach następujących po roku, w którym wystąpiło wskazane niżej zdarzenie:

      • śmierć twórcy utworu;
      • śmierć współtwórcy utworu, który zmarł jako ostatni z grona wszystkich współtwórców danego utworu;
      • śmierć ostatniej z wymienionej osób: główny reżyser, autor scenariusza, autor dialogów, kompozytor muzyki skomponowanej do utworu audiowizualnego – jeżeli chodzi o prawa majątkowe do utworu audiowizualnego;
      • śmierć ostatniej z wymienionych osób: autor utworu słownego, kompozytora utworu muzycznego – jeżeli chodzi o prawa autorskie do utworu słowno-muzycznego, w sytuacji gdy utwór słowny i utwór muzyczny były dedykowane do powstania konkretnego utworu słowno-muzycznego;
      • pierwsze rozpowszechnienie utworu – dotyczy utworu, którego twórca jest nieznany. Z wyjątkiem sytuacji, w której twórca jest możliwy do zidentyfikowania po pseudonimie lub ujawnił się;
      • rozpowszechnienie utworu, a w jego braku ustalenie utworu – jeżeli majątkowe prawa autorskie do utworu z mocy ustawy przysługują osobie innej niż twórca.

      W tym miejscu warto zauważyć, że wygaśnięcie praw majątkowych do utworu nie wpływa na prawo własności egzemplarza utworu, w naszym przypadku do płótna, na którym dzieło mistrza zostało wyrażone. Wygaśnięcie praw majątkowych nie powoduje po stronie właściciela obrazu do jego udostępniania czy możliwości reprodukowania. Ale to już kompletnie inna historia...

      Podsumowując, możemy korzystać nawet w wymiarze komercyjnym z dzieł, które są w domenie publicznej, ale musimy respektować autorskie prawa osobiste, które nadal obowiązują. 

      /fot. Pixabay.com/

    • To prawo twórcy do korzystania i rozporządzania stworzonym przez niego utworem na wszelkich polach eksploatacji, a także do wynagrodzenia za korzystanie z utworu przez osoby trzecie. Twórca może przenieść na inną osobę lub podmiot prawa majątkowe do utworu, jak również może udzielić licencji na korzystanie z nich. Autorskie prawa majątkowe podlegają również dziedziczeniu. Ważne by przy wszelkich umowach dotyczących autorskich praw majątkowych, pamiętać o dokładnym określeniu pól eksploatacji utworu jakich umowa dotyczy. Brak jest możliwości zawarcia umowy na pole eksploatacji utworu, które nie jest jeszcze znane w chwili jej podpisania.

      Czas trwania autorskich praw majątkowych, w odróżnieniu do autorskich praw osobistych, jest ograniczony. Wynosi on co do zasady 70 lat i jest liczony w pełnych latach następujących po roku, w którym wystąpiło wskazane niżej zdarzenie:

      • śmierć twórcy utworu;
      • śmierć współtwórcy utworu, który zmarł jako ostatni z grona wszystkich współtwórców danego utworu;
      • śmierć ostatniej z wymienionej osób: główny reżyser, autor scenariusza, autor dialogów, kompozytor muzyki skomponowanej do utworu audiowizualnego – jeżeli chodzi o prawa majątkowe do utworu audiowizualnego;
      • śmierć ostatniej z wymienionych osób: autor utworu słownego, kompozytora utworu muzycznego – jeżeli chodzi o prawa autorskie do utworu słowno-muzycznego, w sytuacji gdy utwór słowny i utwór muzyczny były dedykowane do powstania konkretnego utworu słowno-muzycznego;
      • pierwsze rozpowszechnienie utworu – dotyczy utworu, którego twórca jest nieznany. Z wyjątkiem sytuacji, w której twórca jest możliwy do zidentyfikowania po pseudonimie lub ujawnił się;
      • rozpowszechnienie utworu, a w jego braku ustalenie utworu – jeżeli majątkowe prawa autorskie do utworu z mocy ustawy przysługują osobie innej niż twórca.

      Ponadto w rozdziale ustawy pr. aut. zatytułowanym „Autorskie prawa majątkowe”, ustawodawca zawarł pewne szczególne uprawnienia. I tak np. twórcom utworów plastycznych, utworów fotograficznych, zagwarantował prawo do wynagrodzenia, w sytuacji gdy ma miejsce zawodowa odsprzedaż oryginalnych egzemplarzy tych utworów (droit de suite). Podobne prawo mają twórcy utworów literackich i muzycznych, w zakresie zawodowej odsprzedaży rękopisów tych utworów.

      Innym szczególnym uprawnieniem jest wynagrodzenie należne twórcom od producentów i importerów urządzeń i materiałów umożliwiających kopiowanie egzemplarzy utworów takich jak np. czyste nośniki pamięci, magnetowidy, magnetofony, skanery, kserokopiarki i inne urządzenia reprograficzne. Przy poborze wynagrodzenia pośredniczy właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi.

    • Art. 1. 1. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
      2. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
      21. Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.
      3. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną.
      4. Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności.

      Art. 2. 1. Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.
      2. Rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy utworu pierwotnego (prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu pierwotnego wygasły. W przypadku baz danych spełniających cechy utworu zezwolenie twórcy jest konieczne także na sporządzenie opracowania.
      3. Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu lat od jego udzielenia opracowanie nie zostało rozpowszechnione. Wypłacone twórcy wynagrodzenie nie podlega zwrotowi.
      4. Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji cudzym utworem.
      5. Na egzemplarzach opracowania należy wymienić twórcę i tytuł utworu pierwotnego.

      Art. 3. Zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do wykorzystanych utworów.

      Art. 4. Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego:
      1) akty normatywne lub ich urzędowe projekty;
      2) urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole;
      3) opublikowane opisy patentowe lub ochronne;
      4) proste informacje prasowe.

      Art. 5. Przepisy ustawy stosuje się do utworów:
      1) których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub
      11) których twórca jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub
      2) które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub
      3) które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub
      4) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika z tych umów.

      Art. 6. 1. W rozumieniu ustawy:
      1) utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został zwielokrotniony i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie;
      2) opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i za granicą w okresie trzydziestu dni od jego pierwszej publikacji;
      3) utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został w jakikolwiek sposób udostępniony publicznie;
      4) nadawaniem utworu jest jego rozpowszechnianie drogą emisji radiowej lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób bezprzewodowy (naziemny lub satelitarny) lub w sposób przewodowy;
      5) reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż pierwotnie nadający, drogą przejmowania w całości i bez zmian programu organizacji radiowej lub telewizyjnej oraz równoczesnego i integralnego przekazywania tego programu do powszechnego odbioru;
      6) wprowadzeniem utworu do obrotu jest publiczne udostępnienie jego oryginału albo egzemplarzy drogą przeniesienia ich własności dokonanego przez uprawnionego lub za jego zgodą;
      7) najmem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania w celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;
      8) użyczeniem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania, niemające na celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;
      9) odtworzeniem utworu jest jego publiczne udostępnienie przy pomocy nośników dźwięku, obrazu lub dźwięku i obrazu, na których utwór został zapisany, albo urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego, w którym utwór jest nadawany, albo urządzeń umożliwiających korzystanie z utworu publicznie udostępnionego w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym;
      10) technicznymi zabezpieczeniami są wszelkie technologie, urządzenia lub ich elementy, których przeznaczeniem jest zapobieganie działaniom lub ograniczenie działań umożliwiających korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań z naruszeniem prawa;
      11) skutecznymi technicznymi zabezpieczeniami są techniczne zabezpieczenia umożliwiające podmiotom uprawnionym kontrolę nad korzystaniem z chronionego utworu lub artystycznego wykonania poprzez zastosowanie kodu dostępu lub mechanizmu zabezpieczenia, w szczególności szyfrowania, zakłócania lub każdej innej transformacji utworu lub artystycznego wykonania lub mechanizmu kontroli zwielokrotniania, które spełniają cel ochronny;
      12) informacjami na temat zarządzania prawami są informacje identyfikujące utwór, twórcę, podmiot praw autorskich lub informacje o warunkach eksploatacji utworu, o ile zostały one dołączone do egzemplarza utworu lub są przekazywane w związku z jego rozpowszechnianiem, w tym kody identyfikacyjne;
      13) instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996, z późn. zm.2) ), a także szkoły, zespoły szkół oraz szkoły polskie, o których mowa w art. 4 pkt 29d tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie i ośrodki szkolenia, o których mowa w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330 i 730);>
      14) organizacją zbiorowego zarządzania jest organizacja zbiorowego zarządzania, w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (Dz. U. poz. 1293), zwanej dalej „ustawą o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi”;
      15) umową o zbiorowe zarządzanie jest umowa, o której mowa w art. 29 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi;
      16) umową o reprezentacji jest umowa w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi;
      17) właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi jest organizacja, która zbiorowo zarządza prawami uprawnionego na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie lub umowy o reprezentacji, a gdy uprawniony nie zawarł umowy z żadną organizacją – organizacja reprezentatywna dla danego rodzaju utworów lub przedmiotów praw pokrewnych i kategorii uprawnionych na danym polu eksploatacji w rozumieniu ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi;
      18) beneficjentem jest, niezależnie od jakichkolwiek innych dysfunkcji, osoba:
      a) niewidoma lub
      b) z dysfunkcją narządu wzroku niepoddającą się korekcji w takim stopniu, aby sprawność wzroku tej osoby stała się zasadniczo równoważna ze sprawnością wzroku osoby bez takiej dysfunkcji, i która w związku z tym nie jest w stanie czytać utworów wyrażonych słowem pisanym w zasadniczo takim samym stopniu, jak osoba bez takiej dysfunkcji, lub
      c) z ograniczoną zdolnością postrzegania lub czytania, która w związku z tym nie jest w stanie czytać utworów wyrażonych słowem pisanym w zasadniczo takim samym stopniu, jak osoba bez takiej dysfunkcji, lub
      d) która ze względu na inną dysfunkcję fizyczną nie jest w stanie trzymać książki lub posługiwać się nią lub też skupić wzroku lub poruszać oczami w stopniu umożliwiającym normalne czytanie;
      19) upoważnionym podmiotem jest jednostka sektora finansów publicznych, instytucja oświatowa, uczelnia lub niedziałająca w celu osiągnięcia zysku organizacja prowadząca działalność pożytku publicznego, która w ramach swoich statutowych zadań prowadzi działania na rzecz beneficjentów w zakresie edukacji, szkoleń, czytania adaptacyjnego lub dostępu do informacji;
      20) kopią utworu w dostępnym formacie jest kopia:
      a) powstała w wyniku działania niezbędnego w celu zapewnienia beneficjentowi równie skutecznego i wygodnego dostępu do utworu jak ten, z którego korzysta osoba bez dysfunkcji, o których mowa w pkt 18,
      b) sporządzona z kopii, o której mowa w lit. a. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o równowartości danej kwoty wyrażonej w euro, należy przez to rozumieć jej równowartość wyrażoną w walucie polskiej, ustaloną przy zastosowaniu średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną w innej walucie, ustaloną przy zastosowaniu średniego kursu euro oraz średniego kursu tej waluty ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie czynności.

      Art. 6 1. 1. Rozpowszechnianiem utworu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, drogą emisji radiowej lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób satelitarny jest jego rozpowszechnianie poprzez wprowadzenie przez organizację radiową lub telewizyjną i na jej odpowiedzialność, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do drogi przekazu prowadzącej do satelity i z powrotem na Ziemię.
      2. Jeżeli rozpowszechnianie utworu drogą emisji radiowej lub telewizyjnej prowadzonej w sposób satelitarny ma miejsce w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej, które nie zapewnia poziomu ochrony określonego w rozdziale II dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz. Urz. WE L 248 z 06.10.1993, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 134) oraz gdy:
      1) sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji nadawczej znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez operatora tej stacji;
      2) sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji nadawczej znajdującej się na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, a rozpowszechnianie utworu odbywa się na zlecenie organizacji radiowej lub telewizyjnej mającej siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz główne przedsiębiorstwo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tę organizację.
      3. W przypadku gdy sygnał przekazujący utwór jest kodowany w sposób uniemożliwiający jego powszechny i nieograniczony odbiór, jest to rozpowszechnianie, w rozumieniu ust. 1, pod warunkiem równoczesnego udostępnienia przez organizację radiową lub telewizyjną, lub za jej zgodą, środków do odbioru tego sygnału.
      4. Satelitą jest sztuczny satelita Ziemi działający w pasmach częstotliwości, które na mocy przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, 2245 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 643 i 730) są przeznaczone dla celów emisji sygnałów przeznaczonych do publicznego odbioru lub dla zamkniętej komunikacji pomiędzy dwoma punktami, przy czym odbiór sygnałów w obu tych przypadkach musi odbywać się w porównywalnych warunkach.

      Art. 7. Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, przewidują dalej idącą ochronę, niż to wynika z ustawy, do nieopublikowanych utworów obywateli polskich albo do utworów opublikowanych po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub równocześnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo opublikowanych po raz pierwszy w języku polskim – stosuje się postanowienia tych umów.
    © 2019 PrawoAutora.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Serwis prowadzony przez Kancelaria Dzikowski Prawo Autorskie Wrocław